24.06.2006: Bericht aan mijn kleinkinderen

BERICHT aan mijn kleinkinderen (*)

Wat is de Koninklijke Unie der Inlichtings- en Actiediensten (K.U.I.A.D.) ?



Gelukkig, heb je de oorlog 40 - 45 niet gekend, soms wel even gezien door spectaculaire films, zoals, « de langste dag » met Bourvil, onder andere.

Je weet dat ons land, België, een land is van vrijheid, waar je kan komen en gaan waar je maar wenst, waar je vrij kan zeggen wat je wil, waar je vrij kan luisteren naar liederen, vooral Engelse, waar je gedurende de oorlog, zelfs bij het luisteren naar de BBC soms gestraft werd met de dood. Kortom, je kan en mag ongeveer alles zonder gevaar van weggevoerd te worden met een trein, richting de dood. Waarschijnlijk heb je de reportages over de kampen al gezien, misschien heb je Auschwitz of één van de vele andere uitroeingskampen reeds bezocht. Zeker heb je ook al gehoord over de mensen die deel uitmaakten van het Geheime Leger, van de Belgische Nationale Beweging, enz …

Maar, wat je misschien niets weet, want we hebben er weinig over gesproken, zijn de mensen van de «schaduw », « deze zwijgzamen» waarvan de stilte het sleutelwoord was, omdat de opdracht die ze uitvoerden om de geallieerden naar de overwinning te leiden, danig gevaarlijk was.

Laten we terug gaan naar 1940. Op 18 mei, na een soms heldhaftige weerstand, zag ons leger zich gedwongen tot overgave. Tussen de Belgische bevolking, hebben velen, geduldig het eind van de oorlog afgewacht hopende op gelukkig einde en met als grootste zorg het vinden van eten voor de volgende dag.

De krijgsgevangen genomen soldaten werden in grote getallen naar de « stalags » en de « oflags » gestuurd, anderen, werden opgevorderd voor dwangarbeid en sommige werden « dienstweigeraars ». Maar vanaf het begin, waren er dezen die de nederlaag niet konden aanvaarden en die verkozen te sterven in plaats van zich over te geven aan de vijand. (Potius mori quam foedan). Zij hadden beslist om alles te doen om schade te berokkenen aan de vijand en te werken voor de vrijheid van het vaderland.

Als sommige mensen het « verzet » hebben gekozen, de spoorwegarbeiders de spoorwegen saboteerden, sommigen onderdak gaven aan verstekelingen of aan Joodse kinderen, weer anderen verboden kranten of pamfletten uitdeelden, kortom de mensen waarover we nu spreken. Ze hebben zich allen ten dienste gesteld van Londen, dat de « geheime netwerken » organiseerde, aan de geallieerde Militaire Staf de kostbare inlichtingen leverde die de bewegingen van de Duitse troepen aantoonde, de nodige meteorologische vooruitzichten die nodig waren voor de luchtmissies doorgaf, sabotages organiseerde, en ook het openstellen van ontsnappingslijnen die ervoor moesten zorgen dat bevriende piloten die boven ons gebied waren neergeschoten, of « ontmaskerde » agenten, terug naar Engeland konden keren, …. Kortom door elke missie te vervullen die kon bijdragen tot de overwinning.

Maar misschien vraag je je af: hoe kon je dit alles realiseren wetende dat 30 km zee, ons scheidt van Groot-Brittanië ?

Om te communiceren, hadden ze de verboden uitzendposten die doorlopend van uitzendplaats moesten veranderen, omdat ze werden achtervolgd door Duitse troepen voorzien van voertuigen met speciale antennes om hun te lokaliseren. Het waren deze zenders die constant de bewegingen van de troepen doorzonden naar Londen.

De agenten gingen ‘s nachts naar Londen, sommigen via de zee, anderen met vliegtuigen waarvan de landing ‘s nachts gebeurde op weiden temidden de velden, geholpen door een noodbebakening. Weer anderen kwamen terug via parachutes en brachten ons de nieuwe instructies voor het voorzetten van het gevecht.

Veel belangrijke communicaties gebeurden via persoonlijk overgebrachte en totaal onschuldige berichten of ze werden op regelmatig uur uitgezonden door de Engelse BBC radio. De ouderen herinneren zich nog wel de bijzondere zin die deze uitzendingen vooraf ging : «hier … Londen».

We kunnen gemakkelijk begrijpen dat deze agenten, die onder een valse naam en voornaam werkten, het slachtoffer werden van de « gestapo » die hen zonder ophouden opjoeg, en eenmaal gevangen, hen folterde, om hen hun missie te laten bekennen of hen inlichtingen te laten verklappen over hun strijdmakkers, voor ze, veelal in slechte staat, naar de dood werden gestuurd. Al deze, zelfs in hun ergste lijden, hebben nooit bekend, of hebben hun folteraars op het verkeerde spoor gezet.

Bij de bevrijding werden zeer strenge onderzoeken gehouden, onder andere door de Staatsveiligheid, om tussen de duizenden opgevorderden diegenen te ontdekken die een directe persoonlijke deelname hadden geleverd aan de geheime veiligheidsdiensten, met een effectieve herkenning van « Dienst aan het Front » als gevolg.

Zo, kregen 5.266 agenten een militaire graad gaande van kolonel tot adjudant, en 13.450 personen werden aangesteld tot hulpgraden van 1ste of 2de klasse van de diensten van de Inlichtingen en Actie.

De hoge bijdrage werd betaald door deze agenten : van de 5.266 hierbovengenoemde, werden er 1.817 postuum benoemd. Vele anderen zijn later gestorven, tengevolge van de mishandelingen ondergaan in de gevangenis of in de concentratiekampen.

Op 30 September 1945, in 2006 nu al 61 jaar geleden , werd te Brussel, de Unie van Inlichtings- en Actie Diensten opgericht, en om hulde te brengen aan al diegenen die gewerkt hebben in deze diensten, heeft de Koning der Belgen de titel van Koninklijk Actie toegekend, dewelke vanaf dan de Koninklijke Unie van Inlichtings- en Actie Diensten. (K.U.I.A.D.) is geworden.

Maar de tijd vliegt voorbij, de bevolking veroudert en in januari 2006 telde de K.U.I.A.D. nog slechts 250 effectieve leden en evenveel sympathisanten.

Het hoogste gezag van de kerk zei op ooit eens voor de UNO «nooit meer oorlog ». De eerste plicht van diegenen die hoopvol naar de toekomst kijken is zich te herinneren wat ze in het verleden hebben geleerd. De herinnering bewaren van hen die zich hebben opgeofferd, die hebben gevochten opdat wij zouden vrij zijn :

DIT IS DE TAAK VAN DE HERINNERING

Beste jongeren,

Als je kleindochter of kleinzoon bent van een grootouder die een erkenning kreeg als Agent I.A.D., nodig hem of haar dan uit ons te vervoegen. Praat erover met uw grootouders, met uw ouders, en als zij, evenals jullie, met fierheid de nood van de deelname aan de Taak van de Herinnering ervaren, vervoeg ons als sympathiserend lid.

Er is nog slechts 1 overlevende veteraan meer van de oorlog 14-18, doch de vlam van de herinnering wordt elk jaar herleefd … Het is belangrijk dat dit ook zo geschiedt voor de Agenten van het Leger van Inlichtingen en Actiediensten

(*) door André Maillard, agent I.A.D. van het netwerk Clarence (24.06.2006)